Archive for the ‘Uncategorized’ Category

દોડવાની કળા – ૧: ગેરસમજણો

ફેબ્રુવારી 2, 2009

(આ લેખ એક ઈ/ઉ વાળી સરળ ઉંઝા જોડણીમાં લખેલો છે)

દોડવુ એ એક સાહજીક ક્રીયા છે.  આમ છતા, મેરેથોન માટે જ્યારે લાંબા અંતરની દોડ માટે તૈયારીઓ કરી, ત્યારે ઘણુ નવુ જાણવા મળ્યુ.  દોડવુ એ એક એવી hobby છે કે જે કોઈ પણ જગ્યાએ કરી શકાય, એ માટે કોઈ gym ના સભ્ય થવાની જરુર નથી, કોઈ પણ રુતુમા થઈ શકે, અને એકલા પણ કરી શકાય.  બીજા ઘણા શોખોની સરખામણીમા દોડવાનો શોખ ખર્ચાળ પણ નથી – માત્ર એક જોડી સારા શુઝ અને ઈચ્છાશક્તી જોઈએ.  એટલે ભારતના કીશોરો/યુવાનો/વ્રુધ્ધો માટે દોડવાને હોબી પ્રચલીત/લોકભોગ્ય કરવાની જરુર છે.  એ માટે જરુર છે જાગ્રુતી, awarenessની.  આવા જ કંઈક વીચારોથી પ્રેરાઈને આ લેખમાળાની શરુઆત કરી છે.

તો આજે શરુઆત કેટલીક ગેરસમજણો દુર કરવાથી કરીએ – અને એ પ્રશ્નોત્તરના સ્વરુપે કરીશુ.  આ પ્રશ્નો જુદા જુદા લોકોએ મને પહેલા પુછેલા છે:

૧. શું દોડવાથી લાંબે ગાળે ઘુંટણના દુખાવાની શક્યતા રહે છે? / વધુ પડતુ દોડવાથી “હાડકા ઘસાઈ” જાય?

દોડવાથી arthritis થઈ જાય એવી ગેરસમજણ માથી ઉપજેલી આ માન્યતા છે.  હકીકત એ છે કે ઘણા સંશોધનો એવા તારણ પર આવ્યા છે કે જે લોકો દોડતા હોય, કે અન્ય કસરત કરતા હોય એમને મોટી ઉંમરે આર્થરાઈટીસ થવાની સંભાવના ઓછી થઈ જાય છે.  ઉપરાંત, આપણા હાડકા કંઈ ધાતુના તો બનેલા નથી, કે તેમા ઘસારો થાય!  ઉલટુ, કસરત કરવાથી, અને યોગ્ય ટ્રૈનીંગ લેવાથી સ્નાયુઓ અને હાડકા વધુ મજબુત બને છે.

૨. મેરેથોનની દોડમાં તમે વચ્ચે ઉભા રહી શકો / ચાલી શકો?

મેરેથોનનુ કુલ અંતર ૨૬.૨ માઈલ (૪૧.૯૨ કીમી) છે.  માનવ શરીર આટલી લાંબી દોડ સતત દોડવા માટે રચાયું નથી, એટલે વચ્ચે થોડા-થોડા સમયે ચાલવુ / ઉભા રહેવુ એ સામાન્ય છે.  અલબત્ત, સ્પર્ધાત્મક ખેલાડીઓ તો સળંગ દોડતા જ હોય છે, પણ બાકી બધા લોકો માટે run/walk stretegy જ સારી પડે.  આમ પણ પાણી કે અન્ય પીણાં પીવા માટે ઉભા તો રહેવું પડે જ.

૩. મેરેથોનમા “તમારો કેટલામો નંબર આવ્યો”?

માનો કે ના માનો – ઘણા લોકોએ આ પ્રશ્ન પુછેલો છે.  મેરેથોન એ મોટા ભાગના લોકો માટે સ્પર્ધાત્મક રમત નથી. આખી મેરેથોન સફળતાપુર્વક દોડવી, એ જ એક સીધ્ધી છે.  જાણીતી મેરેથોનમા હજારો લોકો દોડતા હોય છે, અને પહેલા દશ થી કદાચ પચાસેક નંબર વાળા લોકો “નંબર માટે” દોડતા હશે.  બાકી મેરેથોન એ એક તમારી પોતાની નબળાઈઓ સામે જીત મેળવવાની રમત છે.  કોઈ વ્યક્તીએ મેરેથોન દોડેલી હોય તેને પુછવા માટેનો વધુ સારો પ્રશ્ન છે – “તમે કેટલા સમયમાં મેરેથોન દોડ્યા?” 🙂

આજ માટે બસ આટલું જ…

Advertisements

બીગ સર મેરેથોનની તૈયારી – ૧

ફેબ્રુવારી 2, 2009

(આ લેખ એક ઈ/ઉ વાળી સરળ ઉંઝા જોડણીમાં લખેલો છે)

તારીખ: ૨૫ જાન્યુઆરી, ૨૦૦૯, રવીવાર
સ્થળ: હેલ્યર ટ્રેઈલ, સેન હોઝે
અંતર: ૮ માઈલ (૧૨.૮ કીમી)
સમય: ૧ કલાક, ૨૬ મીનીટ

બીગસર મેરેથોન દોડવાનુ ગયા વર્શના અંતના ભાગમાં નક્કી કરેલુ, અને થોડી ઘણી તૈયારી પણ છેલ્લા બે-એક અઠવાડીયાથી શરુ કરેલી છે.  આજે દોડતી વખતે નક્કી કર્યુ કે મેરેથોનની તૈયારીનુ વર્ણન આ બ્લોગ પર મુકવુ.  હેલ્યર ટ્રેઈલ મારી મનગમતી ટ્રેઈલ છે – ઘરથી નજીક છે, અને સેનજોઝેની દક્ષીણે આવેલી હોવા છતાં ઘણી હરીયાળી છે (આજુ બાજુનો વીસ્તાર ઘણો સુકો છે).  શીકાગો મેરેથોનની તૈયારી વખતે અહીં ૨૦ માઈલ દોડેલો; અને કદાચ જેટલી વાર અહીં દોડ્યો છુ એટલી વાર રોલર-બ્લેડીંગ પણ કરેલુ છે.  આમ, જગ્યા ઘણી પરીચીત હતી.

તાપમાન આશરે ૫૫F (~10C) હતું – દોડવા માટે ઘણુ જ અનુકુળ.  પહેલા દોઢ માઈલ આશરે દશ મીનીટ પ્રતી માઈલની ઝડપે દોડ્યો અને પછી સ્ટ્રેચીંગ માટે ઉભો રહ્યો.  પરીવાર સાથે રહેવા માટે શની/રવી માંડ મળતા હોવાથી stretchingમા વધુ સમય ના વીતાવ્યો – માત્ર મુખ્ય સ્નાયુઓનું જ stretching કર્યુ, અને ફરીથી દોડવાનુ ચાલુ કર્યુ.  ટ્રેઈલ ઉપર બહુ લોકો હતા નહી, ક્યારેક કોઈક સાઈકલ પર મળી જતા અને એકાદ-બે લોકો વળી પાળેલુ કુતરાઓ સાથે ટહેલવા નીકળેલા.  હમણાજ વરસાદ પડેલો હોવાથી ઘણી લીલોતરી હતી.  Stretching કર્યા પછી નવા જ ઉત્સાહ સાથે દોડવાનું ચાલુ કર્યુ.  વીચારોના વ્રુંદાવનમાં વીહરતા-વીહરતા ચાર માઈલ ક્યારે પુરા થઈ ગયા એનો ખ્યાલ જ ન આવ્યો.  આજે આઠ માઈલ કરવાના હોવાથી ચાર માઈલે પાછો ફર્યો.

ધ્યાન યોગ વીશે લખવા જેટલો મારો અનુભવ નથી, પણ ધ્યાનની ખરી ક્ષણોમા વીચારો સંપુર્ણ પણે “બંધ” થઈ જાય છે (અથવા ખરા અર્થમા “તમે” વીચારોના “દ્રશ્ટા” બની જાઓ છો) એવું જાણ્યુ છે.  દોડતી વખતે વીચારશુન્યતા તો નહી, પરંતુ હકારાત્મક, સર્જનાત્મક વીચારો ની સરવણી જરુર ફુટે છે, અને અવીરત ચાલુ રહે છે.  આમ આજે દોડતી વખતે જ વીચાર આવ્યો કે દોડવા અંગે બે લેખમાળા ચાલુ કરવી – બીગ સર મેરેથોનની તૈયારી વીશે અને દોડવાની કળા વીશે ગુજરાતીમા માહીતી આપતી એક બીજી શ્રુંખલા.

આઠ માઈલની દોડ આખરે દોઢેક કલાકમાં પુરી થઈ.

દ.અમેરીકા પ્રવાસ – ભાગ ૨: એમેઝોનના જંગલો

જાન્યુઆરી 11, 2009

(આ લેખ એક ઈ/ઉ વાળી સરળ ઉંઝા જોડણીમાં લખેલો છે)

ભાગ ૧ માટે અહીં ક્લીક કરો

મનાઉસ (Manaus) અંગે મારી ધારણા હતી કે એમેઝોનનુ કોઈ નાનુ ગામ હશે, અને કેશોદ એરપોર્ટ જેવુ નાનુ એરપોર્ટ હશે.  પરંતુ એ તો ૨૦ લાખની વસ્તી વાળુ, ઘણું જ વીકસીત મહાનગર નીકળ્યુ!  એ જાણીને, જોઈને મને થોડુ દુ:ખ થયુ.  મનાઉસ રાત્રે સાડા અગીયાર વાગ્યે પહોંચ્યા – રીયો કરતા અહીં સમય એક કલાક પાછળ.  રાત્રે મનાઉસની સ્થાનીક હોટેલ – Tropical – મા રહ્યા.  વીષુવવ્રુત્તની ગરમી અને ભેજનો તાત્કાલીક અનુભવ થયો.

સવારે વહેલા ઉઠી, નાસ્તો કરીને અમારી “એરીયાઉ ટાવર્સ હોટેલ” તરફ જવા માટે બોટમા જવાનું હતુ.  ત્યારે પહેલી વાર Reo Negro (The Black River)ના દર્શન થયા.  આટલુ બધુ મીઠુ પાણી પહેલી વાર જોયુ.  અ ધ ધ ધ.. પાણી!  સામેનો કીનારો માંડ દેખાય એટલો એનો પહોળો પટ.  રીયો નેગ્રો એ એમેઝોનને મળતી મહત્વની નદી છે.  અમારી હોટેલ જંગલમાં વચ્ચે ‘એરીયાઉ’ નામની નદી પર હતી.  ત્યાં સુધીની બોટ યાત્રા આશરે બે કલાકમાં પતી.  અમે પહોંચ્યા ત્યારે હોટેલ પર સ્થાનીક આદીવાસીના પ્રતીનીધીઓએ તેમના ભાંતીગળ વાજીંત્રોથી અમારુ સ્વાગત કર્યુ.  હોટેલમાં ચાર ભાષામાં સ્વાગત વાક્યો લખેલા – એ પૈકી એક હીંદી હતી.  એ જોઈને સાનંદાશ્ચર્ય થયુ.

જંગલની ગીચતા, પાણીનું પ્રમાણ અને હરીયાળી જોઈને હું તો મંત્રમુગ્ધ હતો!  એમેઝોનના જંગલમાં – દુનીયાના સૌથી મોટા અને મહત્વના વર્ષાવનોમાં જવાનું એક સ્વપ્ન પુરુ થયુ.

ડીસેમ્બર અહીંની વર્ષારુતુની શરુઆત છે.  જુન સુધીમાં નદીનું પાણી હાલની સપાટી કરતા ૫૦-૬૦ ફુટ ઉંચુ આવી જાય – એટલે હોટેલ એટલી ઉંચી, વાંસના માંચડા પર બનાવેલી હતી.  જમીનથી ૬૦ ફુટ ઉંચે ૭ કી.મી. લાંબો એક રસ્તો બનાવેલો, જે નદી કીનારે અને જંગલમાંથી પસાર થતો હતો – જે અમે સૌ પહેલા ગોલ્ફકાર મા ફરવા ગયા.  સૌથી પહેલું પ્રાણી જગતનું સભ્ય જોયું – વાંદરાઓ!  નાના-નાના પુષ્કળ વાંદરાઓ ચારે બાજુ હતા.  જ્યારે એક પ્રીયાના માથા પર ચડી ગયું ત્યારે વેદને બહુ માંઠુ લાગ્યુ!  અને પક્ષીઓનો તો કોઈ પાર જ નહી!  જાત જાતના અને કદના પક્ષીઓ ચારે બાજુ કલરવ કરતા હતા.  ગરમી અપેક્ષા કરતા ઘણી ઓછી – આશરે ૩૨C જેટલી હતી.

ત્રણ દીવસ સુધી રહેવા, જમવાનું હોટેલમાં જ હતુ.  અમારી ઓળખાણ અમારા ગાઈડ – રોમેરો સાથે કરાવી.  બીજું એક સ્વીડીશ કપલ, બે અમેરીકન છોકરીઓ, અને એક ફ્રેંચ છોકરી, અને અમે લોકો – એવું અમારુ group હતુ.  દીવસ દરમીયાન ઘણી પ્રવ્રુત્તીઓ કરવાની હતી.  સૌથી પહેલા અમે બોટ દ્વારા પીરાન્હા માછલીઓ પકડવા ગયા.  મુખ્યનદીને મળતી બીજી ઘણી નદીઓના ફાંટાઓમાં થઈને જવાનું હતુ.  વાહન વ્યવહારનો મુખ્ય સ્રોત આ વીસ્તારમાં હોડીઓ હતો.  પહેલી જ પ્રવ્રુત્તીમાં “સફારી” સામયીકમાં વાંચેલા બે પ્રાણીઓની મુલાકાત થઈ – સ્લોથ અને પીરાન્હા.  અમારા ગાઈડે fishing line વડે બે પીરાન્હા પકડીને અમને તેના તીક્ષ્ણ દાંત બતાવ્યા.

બીજી રસપ્રદ વાત એ હતી, કે મચ્છરનું નામોનીશાન ન હતું!  રીયો નેગ્રો નદીનું પાણી કુદરતી રીતે જ એસીડીક છે, આથી એ નદી કે એની આજુબાજુના વીસ્તારોમાં બહુ મચ્છર થતા નથી.  પીરાન્હાની મુલાકાત લઈ, પ્રક્રુતીને પેટ ભરીને માણી અમે પાછા ફર્યા.  રાત્રે ‘કેમેન’ પ્રકારની મગરમચ્છની મુલાકાત માટે બધા બોટમાં ગયા, પણ અમે ઘણા થાકી ગયા હોવાથી માત્ર કીનારેથી એક મગર જોઈને સંતોષ માન્યો.

પાણીની માથાકુટ

આપણા શરીરમાં, ખાસ કરીને આંતરડામાં, આપણા કુલ કોષની સંખ્યા કરતા અન્ય બેક્ટેરીયા અને માઈક્રોબ્સની વસાહત વધુ હોય છે.  આથી, નવા વીસ્તારમાં નવું પાણી પીઈને નવી જાતના બેક્ટેરીયાને પેટમાં આશરો આપીએ ત્યારે નવા-જુના બેક્ટેરીયા અને આપણા કોષો વચ્ચે જૈવે-રાસાયણીક યુધ્ધ છેડાય છે – અને પરીણામ – ઝાડા ઉલટી!

એટલે અમે તો bottle water પર હતા, પરંતુ દોઢ વર્ષના વેદ માટે વીશેષ કાળજી રાખવાના હેતુ થી અમે rice cooker લઈને ગયા હતા.  વેદ માટે દરરોજ પીવાનું પાણી ઉકાળવા અને વેદ માટે ખીચડી બનાવવા rice cooker સારુ વપરાયુ.  રીયો મા કુકર અને દુધની બોટલ ધોવા માટે ગરમ પાણીની વ્યવસ્થા હતી, પણ એમેઝોનમ એવી સગવડ તો ક્યાથી કાઢવી?  વળી, દશ બાર દીવસના પ્રવાસને બેદરકારીથી બગાડવાનો તો કોઈ મતલબ નથી.. આથી નવો કીમીયો કર્યો.  Reo Negroના પાણીથી બોટલ ધોયા બાદ, rice cookerમાં જ તેને ઉકાળી નાખવી!  આમ, આખા દીવસની પ્રવ્રુત્તીઓ પછી રાત્રે અમને એક નવું કામ મળ્યુ!

ખેર, બીજા દીવસે સવારે આઠ વાગ્યે જંગલમાં hiking (trekking) કરવા ગયા.  વેદની sling ઘરે ભુલી ગયા હતા, એટલે તેડીને પાંચ માઈલનું hiking કર્યું.  નાનપણમાં વાર્તામાં વાંચેલા ગીચ જંગલની યાદ તાજી કરાવે એવું ગીચ, હરીયાળું જંગલ હતું.  ગરમી અને ભેજને કારણે hiking વધુ અઘરું પડતુ હતુ. રોમેરોએ અમને જંગલમાં રહેવા, બચવા માટેની ઘણી તરકીબો બતાવી.  સતત ભીના રહેતા જંગલમાં તાપણું કેમ કરવું, દીશા કેમ શોધવી, શું ખાવું, શું ના ખાવું, કેવા જીવજંતુઓથી સાવચેતી રાખવી વગેરે વગેરે.  રોમેરો પોતે એમેઝોનમાં જન્મેલો અને ઉછરેલો હતો, એટલે જંગલતો એને આત્મસાત કરેલુ અને આત્મીય હતું.  ધીમે ધીમે જંગલ માણતાં, માહીતી મેળવતા  પાંચ માઈલ hiking કરતાં ત્રણેક કલાક લાગ્યા.  બપોરે મીઠા પાણીની dolphin ને મળવા ગયા.  નદીમાં પડીને dolphinsને માછલીઓ ખવડાવવાની અને તરવાની મજા પડી!  ગુલાબી રંગની dolphins સાથે રમવાની ઘણી મજા આવી.  ત્યાંથી પાછા ફરતા, આશરે ત્રણેક આગ્યે ધોધમાર વરસાદ તુટી પડ્યો.  હોટેલ પર પાછા ફરી, તુરંત એક આદીવાસીના ઘરની મુલાકાતે જવા નીકળ્યા.  ત્યાં જવાનો રસ્તો અત્યંત સાંકળી નદીઓમાં થઈને જતો હતો.  વળી પાણીમાં ઉગતા ઘાંસે બન્ને કીનારેથી અંદરની તરફ પેશકદમી કરેલી.  આથી મોટરબોટને તેમાંથી હંકાવવી ઘણી મુશ્કેલ હતી.  એકાદ દોઢ કલાકે અમે આદીવાસીના ઘરે પહોંચ્યા.  પતી-પત્ની અને એમના દશેક બાળકો જંગલ વચ્ચે રહેતા હતા અને કેટલાક ફળો ઉગાડીને ગુજરાન ચલાવતા.  કોઈ એક વ્રુક્ષના મુળીયા માથી બનતી એક વાનગી અમારી સામે બનાવવી અને અમને ખવડાવી.  રોમેરો એ અમને બીજી ઘણી માહીતી આપી.  આખરે રાત્રે અમે હોટેલ પર પાછા ફર્યા.  નદી કીનારે રાત્રે શાંતી અને અંધારું માણ્યુ.

ત્રીજા દીવસે બપોર પછી બોટમાં મનાઉસ જવા પાછા વળ્યા.  સાંજ મનાઉસની ગલીઓમાં માણી.  રાત્રે વીમાન મારફતે મનાઉસથે રીયો જવા નીકળ્યા.  રીયો થી વીમાન બદલીને બ્યુઓનેસ ઐરીસ – આર્જેન્ટીના પહોંચ્યા.

(ક્રમશ: )

Grand Canyon ની નજીકથી મલાકાત

જૂન 28, 2008

Grand Canyon અને તેની આજુબાજુના વીસ્તારોમા હુ ઘણૉ ફરેલો છુ, પણ કેન્યોનના ખોળાને ખુન્દવાનો ક્યારેય મોકો નહોતો મળ્યો.  એ જ રીતે hiking પણ ઘણુ કરેલુ, પણ back-packing  ક્યારેય નહોતુ કર્યુ.  Hiking  એટલે પ્રમાણમા ટુન્કા ગાળાનો પગપાળો પ્રવાસ, જેને ભારતમા trekking કહે છે, જ્યારે backpacking એટલે મોટાભાગે એક કરતા વધુ દીવસો માટે ચાલતા ફરવા જવુ, જે માટે પીઠ પર જરુરી સામાન backapack મા લઈ જવો જરુરી બને છે.  મોટાભાગે જો લક્ષ્ય નક્કીના કર્યુ હોય્ તો પ્રવ્રુત્તી માટે સમય ફાળવી શકાતો નથી, આથી આ વર્ષે Grand Canyonમા backpacking કરવાનુ વર્ષની શરુઆતમા જ નક્કી કરેલુ.

Grand Canyonનો ભૌગોલીક પરીચય

Grand Canyonએ પ્રુથ્વીપરની એક વીશીષ્ઠ કુદરતી અજાયબી છે.  કોલોરાડો નદીએ વર્ષો સુધી કોતરકામ કર્યા બાદ આ એક અદભુત રચનાનુ નીર્માણ થયુ છે – જેને શબ્દોમા સમાવવુ ઘણુ અઘરુ છે.  કેન્યોનની દક્ષીણ તરફની ધાર (rim) ની દર વર્ષે પચાસ લાખ લોકો મુલાકાત લે છે.  ત્યાથી ઉત્તર ની ધાર નુ હવાઈ અન્તર માત્ર ૧૦ માઈલ છે, પરન્તુ car મારફતે જવુ હોય તો ૨૦૦ માઈલનો માર્ગ છે, એટલે ઉત્તરની ધાર મા દક્ષીણ કરતા માત્ર ૧૦% લોકો જ વર્ષે આવે છે.  ધારથી નીચે કોતરો મા camping કે backpacking કરવુ હોય્, તો એ માટેની ખાસ અરજી કરવી પડે છે.  દર વર્ષે આશરે ત્રીસહજાર લોકો backpacking માટે અરજી કરતા હોય છે અને એમાથી અડધા લોકોની અરજી મન્જુર થાય છે.

તૈયારીઓ…

Grand Canyonની આજુબાજુ નો વીસ્તાર રણ છે, પણ ધાર ની પાસે ઉન્ચાઈ ને કારણે હરીયાળી રહે છે (ગુણવન્ત શાહ ની ‘રણતો લીલા છમ્મ’ યાદ આવે છે?)  કેન્યોનની ઉત્તરની ધાર દક્ષીણ કરતા ૨૪૦૦ ફુટ ઉન્ચી છે.  આથી 15 May સુધી હીમ વર્ષાને લીધે બન્ધ રહે છે.  જુનના પહેલા સપ્તાહ મા જવા માટે અમે ચાર મહીના પહેલા, Februaryમા અરજી કરી, જે નસીબજોગે છ વ્યક્તીઓ માટે મન્જુર થઈ ગઈ.  માર્ચ, એપ્રીલ અને મે મહીના મા backpackingની તૈયારીઓ કરી.  પોતાના શરીર ના બન્ધાને અનુરુપ સારો backpack પસન્દ કરવો એ પણ લગભગ એક કળા છે.  તમારા વજનના વધુ મા વધુ ૩૦% જેટલુ વજન તમે backpackમા લઈ જઈ શકો.  બે-ત્રણ દીવસ (કે વધુ) જન્ગલમા રહેવા માટે નો બધો જ સામાન, ઓછા વજન વાળો લઈ જવો પડે.  જમવા માટે શુ લઈ જવુ એ બાબતની પણ મુન્ઝવણ હતી.  અરુણ શર્મા નામના એક મીત્રનો અનુભવ અને મદદ ઘણી કામ મા આવી.  આખરે ૬ જુને અમે Grand Canyonને માણવા તૈયાર હતા…

પ્રવાસ વર્ણન

Friday, June 6th, 2008: સાન્જે ૭ વાગ્યે San Jose, Californiaથી Phoenix, Arizona જવા માટે મીત્રો – કમલ અને વન્દના – સાથે રવાના.  રાત્રી રોકાણ Phoenixમા એક મીત્ર ના ઘરે.

Saturday, June 7th: સવારે ૬:૩૦ વાગ્યે ભાડાની ગાડીમા Phoenixથી South Rim અન્દાજે સાડા ચાર કલાક મા.  South Rimમા જમીને, car park કરી, “Grand Canyon Trans-shuttle”મા ઉત્તરની ધાર તરફ જવા રવાના.

પાન્ચ કલાક બાદ ઉત્તરની ધારે મોટેલ મા છેલ્લી તૈયારીઓ, અને ધાર પરથી સુર્યાસ્ત દર્શન..

Sunday, June 8th:
– Backpacking નો પહેલો દીવસ
– ૮૨૫૦ ફુટની ઉન્ચાઈથી સવારે ૬:૦૦ વાગ્યે શરુ કરી, ૧૪ માઈલનુ અન્તર કાપી, આશરે ૬,૦૦૦ ફુટ ઉન્ચાઈ ગુમાવીને સાન્જે ૪ વાગ્યે કોલોરાડો નદી પાસે પહોન્ચ્યા.
– Ribbon Fall નામના ધોધ ને પેટ ભરીને માણ્યો.  પહેલી વાર ધોધ ની પાછળ જવાનો મોકો માણ્યો.
– કોલોરાડો નદીમા તરવાની મોજ માણી, બે વખત સાપ ના  દર્શન થયા – એમાથી એક તો rattle snake હતો.
– રાત્રે ખુલ્લામા સુવાનો આનન્દ મણ્યો.

Monday, June 9th:
– ચઢાણ શરુ થયુ, અન્તર ઓછુ કાપ્યુ – ૪.૫ માઈલ નુ અન્તર કાપીને Indian Garden camp site પર પહોન્ચ્યા.
– વીજળી, કે બીજી કોઈ પણ આધુનીક સગવડો વગરનો બીજો દીવસ.  ઘણા સમય પછી બપોરે ફુરસતનો સમય મળ્યો, કે જેમા કોઈ કામ કરવાનુ ના હોય!
– રાત્રે આકાશ દર્શન કર્યુ.

Tuesday, June 10th:
– બાકીનુ ૪.૫ માઈલ નુ ચઢાણ સવારે ૬:૩૦ વાગ્યે શરુ કર્યુ.
– સવારે ૧૦:૩૦ વાગ્યે દક્ષીણની ધાર પર પહોન્ચીને યાત્રા ની સમાપ્તી કરી.
– દક્ષીણ તરફથી કેન્યોનના અદભુત દ્ર્શ્યો જોવા મળ્યા..
– Car મારફતે Phoenix પહોન્ચી, સાન્જે San Jose તરફ હવાઈમાર્ગે રવાના.

ભાગ-૨ મા ફરીશુ વીચારો ના વ્રુન્દાવન મા…